Полиуретан или полиестер (CTP) за фасадни профили: Споредба

Крутиот полиуретан се произведува преку контролирана хемиска реакција во калапи, формирајќи хомогена структура со затворени ќелии. Производите на Polure се карактеризираат со густина 150-220 kg/m³, што гарантира висока површинска цврстина и острина на архитектонските детали. Овој материјал има апсорпција на вода под 1% и работен температурен опсег од -100/+80 C, што го прави исклучително отпорен на циклуси на замрзнување и одмрзнување со намален ризик од деформација или внатрешно распаѓање.

Од друга страна, полиестерот (CTP) е течен полиестерски смолест систем армиран со стаклени влакна. Иако CTP поседува висока затезна цврстина, неговата вкупна специфична тежина по единица површина е значително повисока. Полиуретанот доаѓа фабрички грундиран со основен заштитен слој, што ја оптимизира адхезијата на завршните премази.

Една од клучните разлики при изведба на проекти во различни европски региони е леснотијата на прилагодување на самиот објект. Крутиот полиуретан овозможува брзо и прецизно сечење со стандарден рачен или електричен алат за дрво под агол од 45 степени, без ронење на рабовите и без ослободување на токсични честички.

Полиестерот армиран со стакло бара употреба на аголни брусилки со дијамантски дискови, при што се ослободува непријатен мирис на стирен и иритирачка стаклена прашина, што бара посебна заштитна опрема и отежнува работа во урбани или затворени средини. Правилниот редослед за монтажа на полиуретански елементи на чиста и сува површина вклучува: прецизно кроење, нанесување на полиуретанско (PU) монтажно лепило (употреба на силикон не е дозволена), задолжително механичко прицврстување со соодветни завртки, пополнување на споевите со маст, завршно брусење со шмиргла со гранулација 180-220, дополнителен прајмер и нанесување 2 слоја завршна боја.

Во прекуграничниот транспорт и испорака на големи количини декоративни елементи, физичките својства на материјалот директно влијаат врз трошоците за пакување и ризикот од транспортни оштетувања. Полиуретанските профили се лесни за ракување, стабилно спакувани во картонска амбалажа и благодарение на својата цврста пенаста маса апсорбираат микро-удари при транспорт без кршење.

Полиестерските CTP елементи, доколку се изведени како тенкоѕидни школки, покажуваат кршливост на острите рабови при удари. Санацијата на напукнат CTP бара повторно ламинирање со смола и стаклена мрежа на самото градилиште, додека евентуалните гребнатини или споеви кај полиуретанот едноставно се санираат со полиуретански кит и брусење со шмиргла 180-220 пред бојадисување.

За надворешна примена, сите полиуретански фасадни профили задолжително бараат премачкување со боја со висока УВ-отпорност. Фабрички нанесениот астар овозможува одлична основа, а дополнителен астар е опционален во зависност од хемискиот состав на избраната фасадна боја. Полиуретанот не содржи пластификатори кои испаруваат, што спречува лупење на премазот со текот на годините.

Кај полиестерот (CTP), површинскиот слој (gelcoat) е подложен на оксидација и кредање (порозитет) под директно сонце доколку не е заштитен со скапи полиуретански двокомпонентни авто-лакови. Исто така, поради различните термички коефициенти на ширење помеѓу смолата и стаклото, кај неправилно изведени CTP елементи може да се појават микропукнатини по должина на профилот.

Објективната техничка анализа наложува да се истакнат и предностите на полиестерот. CTP претставува оптимално решение кај архитектонски структури со гигантски димензии каде што се бара изработка на монолитни панели од едно парче со должина од повеќе метри без ниеден спој, како што се куполи, големи заоблени натстрешници или специфични скулптурални форми.

Исто така, CTP е неприкосновен во средини со постојана изложеност на агресивни хемикалии или директно потопување во вода (резервоари, базенски структури). За стандардни фасадни корнизи, рамки околу прозорци, рустикални блокови и декоративни столбови, полиуретанот нуди супериорна димензионална прецизност, помала тежина на конструкцијата и значително поедноставна монтажа.