Właściwości techniczne poliuretanu

Sztywny poliuretan powstający w wyniku reakcji polioli, izocyjanianów oraz innych związków chemicznych w odpowiednich proporcjach, dzięki zamkniętokomórkowej strukturze oraz właściwościom fizycznym zależnym od gęstości, jest obecnie powszechnie stosowanym materiałem w sektorze budowlanym.

Jako producent produktów poliuretanowych oferujemy elementy dekoracyjne do wnętrz oraz elewacyjne profile i listwy z poliuretanu. Po długotrwałych pracach badawczo-rozwojowych dostarczamy produkty najwyższej jakości, o gładkiej i estetycznej powierzchni. Nasze wyroby spełniają normy europejskie EN 253.

Stosowanie odbywa się metodą natryskową, wtryskową lub odlewniczą na miejscu bądź w formie prefabrykatów.

Czas reakcji zależy od systemu i miejsca aplikacji – regulowany od kilku sekund do kilku minut.

PODCZAS zastosowania poliuretanu tworzy się jednolita powłoka izolacyjna bez szczelin.

Brak połączeń eliminuje mostki cieplne, co stanowi istotny czynnik przewagi nad innymi materiałami izolacyjnymi.

Poliuretan jest skutecznym materiałem termoizolacyjnym, stosowanym w instalacjach rurowych w zakresie temperatur od -200°C do +140°C, a w połączeniu z wełną mineralną nawet do +315°C.

Jest odporny na ciśnienie, tworząc warstwę ochronną pomiędzy przewodem a rurą płaszczową.

Zapewnia izolację akustyczną.

Cechuje się łatwością w aplikacji.

Jego trwałość wynosi około stu lat.

Na tle innych materiałów wyróżnia się najniższym współczynnikiem przewodzenia ciepła.

Współczynnik przewodnictwa cieplnego wynosi 0,017 – 0,019 Kcal/m h °C.

Powierzchnia aplikacji powinna być czysta i sucha.

W regionie Marmara standardowo stosuje się natrysk poliuretanowy 30–40 mm na ścianach i dachach budynków mieszkalnych i przemysłowych.

W zależności od warunków klimatycznych i temperatury grubość izolacji zwiększa się o 10–20 mm.

Poliuretan absorbuje wodę jedynie czasowo dzięki strukturze zamkniętokomórkowej, dlatego klasyfikowany jest jako materiał termoizolacyjny, a nie hydroizolacyjny.

Aplikowany w postaci piany, w krótkim czasie reaguje, rozszerza się i twardnieje, tworząc jednolitą izolację bez mostków cieplnych.

Przewodnictwo cieplne:

Zgodnie z normą TS 825 wykonane testy wykazały, że dla materiału o gęstości 160 kg/m3 wartość współczynnika przewodnictwa cieplnego λ = 0.0242 W/mk. Jest to najniższa wartość w porównaniu do innych materiałów termoizolacyjnych.

Opór dyfuzyjny pary wodnej:

Opór dyfuzyjny oznacza ilość pary wodnej przechodzącej przez materiał w określonych warunkach temperatury, wilgotności i grubości. Odpowiednia bariera przeciw kondensacji i wykraplaniu pary wodnej w ścianach budynków ma kluczowe znaczenie dla komfortu.

Dla materiału poliuretanowego o gęstości 160 kg/m3 wartość μ wynosi 100–130, co zapewnia wysoką odporność na kondensację w przegrodach.

Testy zgodne z normą TS EN 12087 wykazały nasiąkliwość wodą na poziomie 1,10–1,30% po 28 dniach zanurzenia.

Stabilność wymiarowa:

Elementy elewacyjne są narażone na duże zmiany temperatur. Dlatego istotna jest wysoka stabilność wymiarowa w różnych warunkach atmosferycznych. Poliuretan między -30°C a +70°C nie wykazuje zmian wymiarowych. Powyżej 70°C współczynnik rozszerzalności wynosi 147×10^-6, co oznacza, że występuje zmiana wymiarów o ok. 2%, wymagająca zastosowania dylatacji.

Właściwości mechaniczne:

Wytrzymałość na ściskanie: poliuretan należy do materiałów o najwyższej odporności. Do 10% odkształcenia wykazuje wytrzymałość 516 kPa = 5160 kg/m2.

Moduł sprężystości: przy gęstości 160 kg/m3 wynosi 3000–3500 kPa.

Odporność ogniowa:

Poliuretan zgodnie z klasyfikacją EN 13501-1 należy do klasy E (trudno zapalny). Testy ogniowe zostały wykonane zgodnie z metodą TS EN ISO 11925-2.

Odporność na cykle zamrażania: badania wykazały brak wpływu krótkotrwałych zmian temperatury w zakresie od -20°C do +20°C.

Odporność na działanie par kwasowych i roztworów kwasów:

Badania przeprowadzone w laboratoriach ITU wykazały, że poliuretan jest odporny na działanie par kwasowych. Po 30 dniach ekspozycji nie stwierdzono odbarwień ani uszkodzeń. Przy bezpośrednim kontakcie z roztworem kwasu zaobserwowano wzrost masy o 10% oraz lekką zmianę barwy.